บทที่ 7 คนที่กลับมา
เสียงเคาะประตูดังขึ้นก่อนแปดโมง
นวลละออเงยหน้าจากแฟ้ม เห็นหมอธีรินยืนอยู่พร้อมเสื้อกาวน์พาดแขน
“กลับมาแล้ว มีอะไรให้ช่วยบ้าง”
เธอมองกองเอกสารบนโต๊ะ ก่อนยิ้มอย่างโล่งใจ
“เลือกได้เลยค่ะ แต่ห้ามเปลี่ยนใจกลับนะ”
ธีรินลากเก้าอี้มานั่ง
“งั้นเริ่มจากแฟ้มที่ทำให้พี่ต้องมาแต่เช้า”
เธอเลื่อนแฟ้มวีระชัยให้ อธิบายตั้งแต่ร่างที่ไม่มีนิ้วหัวแม่มือซ้าย ประวัติการรักษาสองชุด หญิงที่ถูกสั่งให้แอบอ้างเป็นภรรยา จนถึงผู้ติดต่อฉุกเฉินที่เพิ่งยอมให้ตำรวจพบ
ธีรินฟังจนจบ แล้วพลิกกลับไปยังภาพมือของผู้ตาย
“ผลที่ยืนยันตัวร่างมีอะไรแล้วบ้างคะ”
นวลละออหยุด ก่อนดึงรายการตรวจออกมา
“ส่วนไหนยังไม่ครบ ฉันแยกไว้ตรงนี้ค่ะ”
“ดี เราต้องระวังไม่ให้ชื่อบนแฟ้มพาเราเชื่อว่ารู้แล้วว่าคนบนโต๊ะเป็นใคร”
เธอพยักหน้า
ที่ผ่านมาเธอเตือนทุกคนเรื่องนี้ แต่เมื่อได้ยินอีกเสียงช่วยย้ำ ความหนักที่แบกอยู่ก็เบาลงนิดหนึ่ง
นนท์เข้ามาพร้อมภาพจากกล้องโรงพยาบาล เขาหยุดเมื่อเห็นธีริน ก่อนทักทายและวางซองบนโต๊ะ
“ผมทำลำดับภาพไว้ครับ ตรงนี้เห็นนิ้วหัวแม่มือซ้าย แต่ยังใช้ใบหน้ายืนยันไม่ได้”
ธีรินดูภาพต่อเนื่องแทนการดูเพียงภาพหยุด
“ควรให้ผู้ตรวจภาพยืนยันด้วยว่าเป็นมือของคนเดียวกัน ไม่มีคนอื่นบังหรือซ้อนในจังหวะนั้น”
“ผมส่งข้อสังเกตไปให้ทีมแล้วครับ”
นวลละออเลื่อนแก้วกาแฟของตัวเองหลบให้เขาวางภาพได้สะดวก
“นนท์ช่วยฉันไล่เอกสารมาหลายวันแล้วค่ะ”
เขาก้มจัดซอง ทั้งที่มันเรียบร้อยอยู่แล้ว
ธีรินมองกองงาน ก่อนแบ่งสำเนาออกเป็นสองชุด
“วันนี้แบ่งกันตรวจ พี่นวลจะได้ไม่ต้องอ่านทุกหน้าอยู่คนเดียว”
เมย์ที่เพิ่งเปิดประตูเข้ามายิ้มทันที
“ดีเลยค่ะ หนูจะได้ไม่ต้องคอยหลอกให้หมอพักกินข้าว”
“ฉันได้ยินนะคะ”
“ตั้งใจให้ได้ยินค่ะ”
เสียงหัวเราะเบา ๆ ทำให้ห้องทำงานคลายความเงียบที่ติดอยู่มาหลายวัน
ภูเมืองมาถึงตอน 9 โมง
หญิงผู้ติดต่อฉุกเฉินขอพบตำรวจในสถานที่ที่พี่ชายวีระชัยไม่รู้จัก
ทีมจึงนัดในห้องรับรองของหน่วยงานอีกแห่ง และจัดเจ้าหน้าที่ดูแลทางเข้าออก
“ผมยังไม่แจ้งพี่ชายเรื่องเธอครับ ต้องตรวจคำให้การแยกกันก่อน”
ธีรินปิดแฟ้ม
“ถ้าได้ภาพหรือประวัติการรักษาจากเธอ ขอให้เก็บที่มาไว้ครบด้วย เราจะได้รู้ว่าอะไรเป็นข้อมูลร่วมสมัย อะไรเป็นคำบอกเล่าภายหลัง”
ภูเมืองรับรายการคำถามจากนวลละออ
มือเธอหยุดตรงขอบกระดาษ
“เรื่องเมื่อวาน ฉันยังอยากฟังต่อนะคะ แต่ขอให้ผ่านงานช่วงนี้ก่อน”
เขามองเธอ
“ได้ครับ ผมจะรอ”
นนท์ก้มเก็บภาพ ไม่แน่ใจว่าควรดีใจที่เธอดูสบายขึ้น หรือกลัวว่าความสบายใจนั้นจะพาเธอกลับไปหาอีกคน
เมย์เห็นเขาเงียบ จึงยื่นซองเปล่าให้
“ช่วยหนูแยกภาพหน่อยค่ะ เดี๋ยวสลับกัน”
งานเล็กน้อยทำให้เขามีที่วางมือ
หญิงที่มาตามนัดสวมเสื้อสีเข้ม ไม่มีเครื่องประดับ เธอมาถึงก่อนเวลาและขอเปลี่ยนเก้าอี้เพื่อให้มองเห็นประตู
ภูเมืองแสดงตัว อธิบายการบันทึกคำให้การ ก่อนขอตรวจหลักฐานยืนยันบุคคล
เธอวางเอกสารลง แต่ยังไม่ปล่อยมือจากซอง
“พี่เขาไม่รู้ใช่ไหมว่าฉันมา”
“ตอนนี้ยังไม่ได้แจ้งครับ ทำไมคุณถึงกลัวเขา”
“เขาเคยบอกฉันว่า ถ้าอยากให้เรื่องเงียบ ก็อย่ากลับมาใช้ชีวิตเดิม”
ภูเมืองจดคำพูดตามที่ได้ยิน
“เรื่องอะไรครับ”
เธอมองเครื่องบันทึกเสียงอยู่พักหนึ่ง
“เรื่องที่ทุกคนคิดว่าฉันตาย”
“คุณรู้ว่าเขาบอกตำรวจแบบนั้น?”
“เขาพูดแบบนั้นมา 5 ปีแล้ว”
ภูเมืองไม่รีบถามต่อ รอจนเธอคลายมือจากซองเอง
ข้างในมีภาพถ่ายเก่า สำเนาเอกสาร และกระดาษที่พับจนขอบเปื่อย
“ฉันยังไม่เล่าทั้งหมด จนกว่าจะรู้ว่าเขาพบใคร”
“หมายถึงวีระชัยหรือครับ”
เธอพยักหน้า
ภูเมืองนำภาพผู้ตายที่เตรียมไว้ให้ดูตามขั้นตอน
หญิงคนนั้นยกมือปิดปาก น้ำตาค่อย ๆ เอ่อ ก่อนถามเสียงเบา
“ขอดูมือได้ไหม”
เกือบเที่ยง ภูเมืองโทรกลับโรงพยาบาล นวลละออเปิดลำโพงโดยแจ้งให้เขารู้ว่าธีรินกับนนท์อยู่ด้วย
“เธอยังไม่ยืนยันตัวบุคคลครับ แต่ให้ภาพนี้มา”
ไฟล์ภาพเข้ามาตามหลัง
เป็นชายสองคนยืนข้างรถบรรทุกเก่า คนหนึ่งหันหน้าตรง อีกคนอยู่ด้านข้าง ใบหน้าคล้ายกันมากพอให้ทุกคนเงียบ
นวลละออขยับเข้าใกล้จอ นนท์เปิดภาพโดยไม่ปรับแต่ง
“เธอบอกว่าใครเป็นใครคะ”
“คนที่หันตรงคือคนที่เธอรู้จักในชื่อวีระชัย ส่วนอีกคน เธอบอกให้เราตามหาเองจากเอกสารที่นำมา”
ธีรินมองภาพมือของชายทั้งสอง
“อย่าเพิ่งสรุปว่าเป็นฝาแฝดจากความคล้าย ขอภาพต้นฉบับกับข้อมูลวันถ่ายก่อน”
“ครับ ผมกำลังเก็บไว้”
นวลละอออ่านประโยคสั้น ๆ ที่เขียนอยู่ด้านหลังภาพซึ่งภูเมืองส่งตามมา
วันที่เขาสองคนตกลงกัน
เธอเงยหน้ามองธีริน ก่อนถามลงไปในโทรศัพท์
“ตกลงเรื่องอะไรคะ”
ปลายสายมีเสียงกระดาษขยับ
“ผมถามแล้วครับ”
ภูเมืองหยุดนิดหนึ่ง
“เธอบอกว่า วันนั้นคนหนึ่งยอมให้ยืมชื่อ แต่อีกคนไม่เคยเอามาคืน”
